Strijd tegen geradicaliseerde moslims radicaliseert

Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon wil de strijd tegen geradicaliseerde moslimjongeren radicaler aanpakken. In een persconferentie deelde hij het volgende mee: "De aanpak van moslimfundamentalisten moet fundamenteel worden herbekeken. We moeten fanatieker zijn in de bestrijding van godsdienstfanataci. Enkel met eenzelfde verbetenheid en blindheid kan deze tendens gestopt worden. Ik wil de mensen niet bang maken, maar waakzaamheid is nodig tegen zij die angst zaaien. Wie iets verdachts opmerkt, moet dit zeker melden aan de politie in uw buurt. Enkel door extreme maatregelen kan dit moslimextremisme in de kiem gesmoord worden."

Het Ministerie van Binnenlandse Zaken heeft een handboek opgesteld met technieken en tactieken om het moslimfundamentalisme aan te pakken. Jan Jambon: "Het handboek is geschreven in verzen. Deze rijmpjes maken het gemakkelijk voor kinderen en burgers om te onthouden. Bepaalde verzen mogen letterlijk worden genomen. Zoals bij deze regels: 'Een vijand van de vrije democratie is een vijand van België'. 'Wie onze waarden en cultuur beledigt, onze pluraliteit beledigt.' Deze stelregels zijn niet voor interpretatie vatbaar. Wie hier niet mee akkoord is, moet maar oprotten, zoals de burgemeester van Rotterdam onlangs stelde. Jihad is haat, punt uit. En voor haat is in onze maatschappij geen plaats. Ik hààt het als mensen hun mening opdringen! België is een paradijs, en het wordt tijd dat alle inwoners dit beseffen, moslim of niet. Er zijn misschien geen 70 mooie maagden te vinden, maar we hebben het hier goed, en we willen het zo houden. Soenniet of sjiiet, we moeten uw geloof niet! Allez, ik bedoel: iedereen is vrij te geloven wat hij wil, maar je mag je geloof niet opdringen. Dat is wat ìk geloof (glimlacht). Bovendien: al die godsdiensten, is dat allemaal echt gebeurd??"

'Politie en Bankier' rage op de speelplaats

Op de speelplaatsen van lagere scholen in gans Vlaanderen is een nieuw spel populair: 'Politie en Bankier'. Dit tikspel is een variant op het alom gekende 'Politie en Bandiet' (of 'Politie en Boef''). Net zoals in de oorspronkelijke versie is het de bedoeling dat de politie alle slechteriken inrekent door hen te tikken. Alleen heeft de slechterik (de bankier) in deze eigentijdse versie verschillende mogelijkheden om zich aan de arm der wet te onttrekken. Het spel is een echte rage onder de kinderen en wordt gespeeld op alle Vlaamse speelplaatsen.

Waar het vroeger als politieman voldoende was om de boef simpelweg te tikken om hem achter slot en grendel te steken, kan in de bankiersversie de bankier bepaalde procedures inroepen. Zo kan de bankier bijvoorbeeld een groepje vormen met andere kinderen. Vanaf 3 kinderen zijn ze dan 'too big to fail' en dus immuun voor de politie. Ook kunnen de bankiers met krijt bepaalde tegels op de speelplaats markeren. Deze tegels worden dan 'offshore tax havens' waar de bankier niet getikt kan worden, zolang hij op de tegel staat.  De kinderen die bankier zijn kunnen van tegel tot tegel springen zonder dat de politie hen iets kan doen. Iedere bankier heeft een krijtje.

Wanneer de politie er dan toch in slaagt iemand te tikken, dan kan de bankier altijd een 'stresstest' aanvragen. Hij of zij dient dan 10 keer te pompen. Kan de speler geen 10 maal pompen, dan is hij gefaald op de stresstest en vliegt hij in de gevangenis.

Zoals bij het klassieke 'Politie en Bandiet' dient de gevangenis bewaakt te worden door een agent. Want kan een bankier zijn ploeglid tikken, dan is deze opnieuw vrij. Maar het spel zou niet 'Politie en Bankier' heten, mochten er geen achterpoortjes bestaan. Dit achterpoortje bestaat erin dat de bankier de bewaker een slechte lening kan aansmeren die hem bankroet maakt. Het aansmeren kan door vanuit de gevangenis de agent te tikken die te dichtbij komt. Ook deze regel geeft opnieuw een extra dimensie aan het spel.

Pieter Lesaffer, hoofdredacteur van Klasse, ziet voorlopig geen einde komen aan de populariteit van het spel. Integendeel: "Het is fijn om te zien hoe kinderen het spel voortdurend aanpassen. Het leeft echt bij hen. De bankiers worden inventiever en inventiever in het verzinnen van nieuwe regels. Deze manier van spelen wakkert de creativiteit aan, en stimuleert de verbeeldingskracht; eigenschappen die een hedendaagse bankier zeker nodig heeft. Maar bovenal: de kinderen amuseren zich, doen aan lichaamsbeweging en leren op een speelse manier elkaar te bedriegen."

"'Politie en Bandiet' is trouwens niet het enige spelletje dat de kinderen geüpdatet hebben. Ik hoor van leerkrachten dat ook de volgende spelletjes terug aan een opmars bezig zijn: 'Blad, steen, kaasschaaf', 'Ik ga op repatriëring en ik neem mee',  en 'Eurocommissaris voor Migratie mag ik overvaren, ja of nee?'"

Multinationals, hulporganisaties en prostituees slaan handen in elkaar om moslimterroristen te deradicaliseren

De recente aanslagen in Parijs hebben de Franse samenleving diep geschokt. Overal komen mensen op straat om hun steun te betuigen aan de slachtoffers en om hun afkeer te laten blijken voor de moslimterroristen. President Hollande roept op tot nationale eenheid, tot een gezamenlijk front dat de waarden van de samenleving verdedigt. Deze oproep is ook gericht aan gematigde moslims, die, als de polarisatie zou toenemen, wel eens de rekening gepresenteerd zouden kunnen krijgen van de acties van een kleine minderheid radicalen. Ook zij distantiëren zich van het geweld. Op Twitter waren de hashtags '#pasmonislam' en '#islamreligiondepaix' trending. En ook verschillende woordvoerders van de islam veroordeelden de gruwelijke acties. Maar daarmee is de wortel van dit probleem natuurlijk niet opgelost. Malek Chebel, professor Mondes Arabes et Musulman en expert in moslimterrorisme, die de oorzaken van dit fenomeen jarenlang heeft bestudeerd, vindt dat de maatschappij verder moet gaan. Hij heeft de organisatie 'Muselman for Muselman Fondamentaliste' (MFMF) opgericht. Deze organisatie helpt afgedwaalde jongeren terug op het rechte pad. Door de gebeurtenissen in Parijs is de bekendheid van deze organisatie sterk toegenomen, en stromen de donaties wereldwijd massaal binnen.

Malek Chebel: "De media hebben de mond vol van opvoeding, onderwijs en kansen. Maar voor geradicaliseerde jongeren komen al deze maatregelen veel te laat. Zij zijn gefrustreerd, en hebben directe steun nodig. Vandaar dat ik 'MFMF' heb opgericht. Als gelovige moslim zie ik met lede ogen aan hoe probleemjongeren gebrainwasht worden en hun vele frustraties veruitwendigen. Met MFMF wil ik deze symptomen een halt toeroepen. De afgelopen dagen hebben verschillende multinationals, hulporganisaties en zelfs seksmedewerkers hun hulp aangeboden."

"Wat is het probleem? Simpel gezegd: de jongeren zijn gefrustreerd, worden door imams en het internet blaasjes wijs gemaakt, laten hun baard groeien en veranderen van straatboefjes in terroristen. Door hele dagen in djellaba rond te lopen met een potske op uw kop en een halve baard onder uw kin, worden ze natuurlijk af en toe scheef bekeken, geraken ze niet aan een lief, laat staan werk, en worden ze nog meer gefrustreerd. Een vicieuze cirkel. Met onze organisatie willen we deze vicieuze cirkel doorbreken."

Verschillende bedrijven hebben sinds de aanslagen in Parijs aangeboden om MFMF te helpen. De grootste naam is ongetwijfeld Pfizer. De hulp van deze farmagigant kan echt een doorbraak betekenen in de strijd tegen het terrorisme. Vele jongeren zijn namelijk zodanig gefrustreerd dat ze quasi impotent geworden zijn met als gevolg dat ze in staat zijn wanhopige dingen te doen. Malek Chebel: "Wat is een man waard als hij niet af en toe eens goed kan poepen? Of gewoon eens hard aan zijn jos kan trekken? Viagra zal de jongeren weer genot en perspectief geven!"

Een andere multinational, Gilette, heeft een container gratis scheerschuim en scheermesjes geschonken aan MFMF. Malek Chebel: "Om die mottige baard af te scheren, tiens! Er zijn al aanbiedingen geweest van kapperszaken om de baard desnoods niet af te scheren, maar te laten bijknippen, zodat het toch op iets trekt. Er is zelfs een bedrijf uit India dat pruiken maakt, dat voorgesteld heeft om valse baarden te produceren, zodat de jongeren in plaats van een paar plukken haar een echte volle baard kunnen ervaren, wat hun mannelijkheid ten goede moet komen."

Ook verschillende prostituees uit Parijs hebben hun diensten aangeboden. Manon, een jonge prostituee uit Nanterre, verwoordt wat vele collega's samen met haar denken: "Als wij door die jonge gasten eens goed te verwennen een paar aanslagen kunnen verijdelen, dan zullen wij dat niet nalaten. Ocharme, die jongens toch, hoe gefrustreerd kun je zijn?" Collega Charonne treedt haar bij: "Ik heb een jonge dochter, en ze is nog maagd. Als mijn diensten niet zouden volstaan wegens 'onrein' of welke reden dan ook, dan ben ik bereid mijn dochter te overhalen het met deze jongens te doen. Als we daarmee een paar levens kunnen redden, graag!"

Ook via het internet komt hulp toegesneld. Xvideos, PornHub en YouPorn hebben al gratis accounts aangeboden voor geradicaliseerde en gefrustreerde jongeren. In een gezamenlijke persmededeling laten zij weten: "Wij hebben alle categorieën porno in onze rangen. Gesluierde dames, buikdanseressen, sex met een kameel, you name it, we got it."

En het gaat verder: AB Inbev, de grootste drankengigant ter wereld, is bereid gratis bier en sterke drank te leveren, zoveel de jongeren maar willen. Carlos Brito: "We weten dat de islam alcohol verbiedt, maar we weten ook hoe het er achter gesloten deuren soms aan toe gaat (glimlacht). In de Verenigde Arabische Emiraten is al menig deal met een slokje beklonken. Let op: als bedrijf preken wij de matigheid, maar af en toe eens de remmen los laten gaan, kan de mensen toch samen brengen, en een mens zijn frustraties en besognes toch even laten vergeten, niet?"

In diezelfde optiek heeft ook LOC Nederland (Landelijk Overleg Coffeeshopbonden) zijn waren aangeboden. Volgens hen 'kan een goeie joint meer oplossen dan de ganse Verenigde Naties samen'.

En zo blijven de steunbetuigingen in Parijs toestromen. Van over de hele wereld willen diverse organisaties de moslimjongeren helpen.

Volgens de laatste berichten zouden er zelfs een paar werkaanbiedingen binnengekomen zijn.

Tot slot hebben ook Israël en Palestina meegedeeld dat ze de vredesgesprekken zullen heropstarten en een definitieve regeling zullen uitwerken zodat ook deze kwestie niemand meer kan radicaliseren. Een voorbeeld mogelijk gevolgd door het  ganse Midden-Oosten. Wereldvrede in 2016? To be continued...

Selah Sue lanceert schoenenlijn

Het gaat snel voor Sanne Putseys: de Belgische zangeres brak het afgelopen jaar door in Europa als Selah Sue, speelde op verschillende grote festivals en bracht onlangs haar nieuwe EP uit. Alsof dat nog niet genoeg is, lanceert ze begin volgend jaar een nieuwe schoenenlijn. Haar merk zal 'Selah Shoe' heten. De schoenen zullen verkrijgbaar zijn bij de merchandising stand op alle optredens, alsook online via de link www.selahsue.be/selahshoe.

Selah Sue licht toe: "Het idee om 'Selah Shoe' te lanceren kwam van mijn vriend. Hij is werkzaam in de mode, en wou de merchandising een nieuwe boost geven. Momenteel is de verkoop heel beperkt. Behalve een paar posters, greeting cards en cd's doen we eigenlijk niet aan merchandise. Ik wil dit ook commercieel niet uitbuiten. Maar een schoen ontwerpen is ergens wel spannend, en het is een origineel idee. Bovendien vind je niet gemakkelijk schoenen die recycleerbaar zijn, en een low-impact hebben. Het idee voor de naam kwam tijdens een brainstormsessie die zwaar uit de hand gelopen is. Op het einde kon niemand nog verstaanbaar praten (lacht). Het was toen dat de naam 'Selah Shoe' gevallen is. Ik weet niet meer of iemand mij probeerde aan te spreken of iets anders wilde zeggen, maar in elk geval: het was een eureka moment voor ons allen (lacht). Een nieuwe schoenenlijn was geboren. Alsook de kater van de eeuw (lacht)."

"De 'Selah Shoe' zal volledig in België gemaakt worden, met materialen uit ons land afkomstig, zoals jute, hennep, vlas en hop. Het ontwerp is een soort kruising tussen een espadrille en een croc. Heel comfortabel om te dragen, met een very crazy suffering style to it!"

"De zool van de 'Selah Shoe' bestaat uit een dikke laag gerecycleerd plastic, die ook de zijkant van de schoen beschermt. Deze coating moet beletten dat de geweven zool water of bier opzuigt, wat wel eens het geval is bij concerten of festivals. De 'Selah Shoe' heeft dus alle troeven in huis om de ideale festivalschoen te worden. De slogan voor de campagne in Franstalig België wordt 'C'est la shoe: Selah Shoe, by Selah Sue. La chou chou du festival'. Over de campagne in Vlaanderen zijn we nog aan het nadenken. De brainstormsessies zijn alvast veelbelovend (lacht)."

Jazz saxofonist bekent niets van muziek te kennen

De bekende jazz saxofonist Tom 'Hurricane' Gumley heeft in een interview met Cadence Magazine toegegeven dat hij eigenlijk niets van muziek kent. Hij beweert geen noten te kunnen lezen, en de helft van de tijd geen flauw idee te hebben waar hij mee bezig is. 'Ik blaas maar wat', aldus de jazz muzikant. Het eerste feit is op zich niet onoverkomelijk: er zijn heel wat bekende muzikanten die geen partituren kunnen lezen. Maar dat hij zelf toegeeft geen idee te hebben wat hij soms op het podium uitvoert, is wel een grote schok. En is deze bekentenis oprecht, of zet hij zijn fans opnieuw op het verkeerde been?

Het rags to riches verhaal van Tom Gumley is algemeen bekend in de jazz scene. Hij leefde jarenlang als dakloze in Queens, tot een bekende jazz producer hem 'ontdekte'. Zijn stijl werd in jazz kringen omschreven als avant garde, grensverleggend, non-conformistisch, dissonant en luid. Vaak trad hij op zonder versterker. Hij heeft met de besten op aarde samen gespeeld en zou dus al die jaren hebben gedaan alsof. Tom Gumley vond het tijd om de waarheid te vertellen, nu zijn manager en producer, Nick Duysenburg, vorig jaar overleden is. Hij zegt dat hij niet langer met deze leugen kon leven. Een vreemde wending in wat al een bijzondere carrière was.

In het interview geeft Tom een andere versie van zijn 'ontdekking', en zijn beginjaren: "Eind jaren '90 zat ik in een diepe put. Ik had geen geld, was ziek, en leefde op straat. Om rond te komen ging ik soms werken in de pawn shop als klusjeswerker. Daar kwam op een dag een saxofoon binnen, en mijn baas vroeg mij die op te blinken om door te verkopen. Bij het poetsen ontdekte ik een smak geld die verborgen zat in de buis. Ik voelde dat er nog meer geld in zat, en begon op de saxofoon te blazen, zo hard ik kon, om al het geld eruit te krijgen. Nick (Duysenburg, nvdr) was net in de winkel op dat moment en hoorde mij blazen. Hij vond het fantastisch, en zei dat ik talent had. Ik was bang dat ze zouden ontdekken dat ik geld gestolen had, en speelde het spel mee. Nick nodigde mij uit in zijn studio, en daar herhaalde ik mijn nummertje. Gewoon hard blazen, en wat op de kleppen duwen. Iedereen was lyrisch. Nick wilde direct een plaat opnemen. Hij nodigde enkele studiomuzikanten uit en de rest is geschiedenis."

"Al die jaren heb ik gedaan alsof, hoewel ik moet toegeven dat ik er beter in geworden ben. Ik maakte mezelf wijs dat ik er talent voor had. Maar eerlijk gezegd, ik heb gewoon een straffe adem, en blaas maar raak. Het probleem is dat de kenners als één blok voor mijn stijl gevallen zijn. Er werden mij eigenschappen toegedicht die ik niet had. Ik werd als vernieuwer aanzien, en zelfs als redder van de moderne jazz. Er was geen weg meer terug."

"Vanaf het begin van mijn carrière mocht ik soleren bij de topgezelschappen. Dit was mijn geluk: zij trokken al mijn schijnbare fouten recht. Ik was de nieuwe jazz sensatie en wie het niet hoorde, was simpelweg niet mee. Vaak heb ik me daar schuldig over gevoeld, over hoe criticasters met de grond gelijk gemaakt werden, terwijl ze gewoon de waarheid vertelden..."

"En nu is dus de tijd gekomen om vergeving te vragen. Om de maskerade op te heffen. Om met mezelf in het reine te komen. Ik wil dat de waarheid gekend wordt. Ik ben dankbaar voor wat de jazz mij gegeven heeft: een inkomen, en een weg uit de armoede. Maar nu wordt het tijd om iets anders te doen. Ik wil jazz terug geven aan de mensen die ervoor gestudeerd hebben, en die wel weten waar ze mee bezig zijn."

De Tijdloze verandert naam in De Tandloze

Op Oudejaarsavond zendt Studio Brussel traditioneel de Tijdloze uit, de lijst met de 100 beste nummers. Was de uitkomst van de lijst tijdens de eerste editie, in 1987, nog spannend, dan is het anno 2014 verworden tot een heus snorefest. De top-10 is elk jaar nagenoeg ongewijzigd, en ook de rest van de lijst bevat enkel voorspelbare nummers. Vandaar het besluit van Studio Brussel om de naam van de lijst voortaan te veranderen in 'De Tandloze'.

Roos Van Acker, die de laatste edities aan elkaar gepraat heeft, kan zich vinden in de naamsverandering: "Elk jaar mogen de luisteraars van Studio Brussel stemmen op de 100 beste nummers. Ongeïnspireerd zoals ze zijn, en hersendood door steeds weer dezelfde nummers te horen op Studio Brussel, stemmen ze elk jaar voor dezelfde nummers. Dit maakt dat veranderingen in de lijst, nieuwkomers bijvoorbeeld, ver te zoeken zijn. Op die manier wordt het moeilijk voor mij om de lijst aan elkaar te praten, en om de spanning er in te houden. Er zit meer spanning in de tiet van m'n oma dan in de ganse lijst samen! Vandaar dus deze naamsverandering, die beter weer geeft wat je van de lijst kunt verwachten: oude nummers die de meeste mensen al heel lang geleden beu gehoord zijn."

Kunstverzamelaars storten zich op gin

Nu de prijzen op de internationale kunstmarkt opnieuw hoge toppen scheren, zijn kunstverzamelaars op zoek naar alternatieven. Naast oldtimers, design, wijnen en oude boeken, hebben collectionneurs nu hun oog laten vallen op exclusieve gins. De gin-hype is al een tijd bezig, maar met de komst van nieuwe exclusieve merken, is het hek helemaal van de dam. De originele fles en het opvallende etiket maken van sommige gins kleine kunstwerkjes en dus de moeite om te verzamelen. De prijzen die betaald worden voor sommige gins kunnen wedijveren met de duurste wijnen. Terwijl iedereen weet dat het gewoon gaat over gegiste jeneverbessen met wat kruiden.

Snobisme? Niet volgens gin-kenner en cocktailmaker Gert Lernout: "Gin is een complexe drank, met verschillende aroma's. De basis is de jeneverbes, en daaraan kunnen verschillende andere extracten toegevoegd worden. Wanneer je dus een gin-tonic maakt met een dergelijk product, krijg je een gans palet aan geuren en smaken in je neus en je mond voorgeschoteld. Iedereen ruikt wel iets anders, en dat is net het toffe: zolang je er maar genoeg blabla rond verkoopt, knikt iedereen instemmend mee. Het maakt niet uit of je het bij het rechte eind hebt of niet. Net zoals bij de dure wijnen. Daar weet niemand nog waarover hij bazelt, zolang er maar dure flessen op tafel staan. Het verschil tussen een fles wijn van 100 euro en één van 1000 euro, laat staan 10000 euro, is niet detecteerbaar. Zo ook dus met de gin. Na een paar glazen gin zijn de meeste cocktailliefhebbers al zodanig aangeschoten dat je hen evengoed vodka of tequila kunt voorschotelen. Geen kat die het merkt. 'Vanille', 'koriander', 'peper', 'bosbessen', 'paddestoelen', 'herfstbladeren', 'truffel', 'schors', 'salie', 'gember', 'bejaardenondergoed'... Ongelooflijk wat mensen beweren in de gin-tonic te ruiken en proeven! Terwijl je neus door de alcohol open gebrand wordt en je smaakpapillen verdoofd."

"Mocht ik er zo veel geld niet mee verdienen, ik was al gestopt met mijn cocktailbar. De zever dat ik al hebben moeten aanhoren! Man, man, man. Dan zit daar zo'n snob aan de bar, en bestelt een een gin-tonic voor hem en zijn trophy wife. Dat kan nog geen whiskey van een rum onderscheiden, maar gins? Hola! 'Mag ik de kaart met de gins eens zien?', vraagt hij dan. Negen kansen op tien dat hij er de duurste of op één na duurste uit kiest. Terwijl zelfs de kenners al die gins niet kunnen onderscheiden. En dan maar doorgaan over het smaakpalet, de bitterzoete ervaring, de kruiden, de bosgeuren, enz, enz... En ik maar knikken en bevestigen. Jongens, jongens, er loopt wat rond in de wereld. Want geef toe: gin-tonic is een schitterende cocktail, maar er wordt toch veel show rond verkocht, niet? Ik beken: in mijn cocktailbar maak ik mij daar ook schuldig aan: we serveren gin-tonic in een speciaal glas, op een servet, met een staafje, wat kruiden, komkommer, enz... Eigenlijk allemaal niet nodig. Geen wonder dat klanten zich verplicht voelen om grote woorden boven te halen."

Of hij blij is met de komst van professionele verzamelaars in de markt? Gert Lernout: "Dat ze maar doen. Ik heb mijn collectie opgebouwd, en als één of andere pipo teveel centen heeft, en mijn kelder wil opkopen, graag. Dan ga ik met mijn opbrengst een mooie oldtimer kopen!"