2Empress krijgt concurrentie van 4DaMoney

MECHELEN - Er is een gloednieuw DJ-collectief aan het Belgische dance firmament. De groep heet 4DaMoney en bestaat uit vier studentes uit Mechelen. Volgens Pierre-Yves Verstichelen, manager en bedenker van het concept, worden zijn meiden de party sensatie deze zomer.

4DaMoney bestaat uit twee zussen en twee andere meisjes die elkaar voordien niet kenden en geen DJ ervaring hadden. Op de zolder van Pierre-Yves werd de voorbije maanden intensief aan hun DJ techniek geoefend. De bedoeling is dat er twee vaste DJ's zijn die de plaatjes draaien, en twee MC's die wat holle slogans roepen. De dames mogen best gezien worden, maar werden niet enkel geselecteerd omwille van hun looks. Meer zelfs, 4DaMoney telt één persoon met een auditieve beperking: Aurore Smets heeft een verminderd gehoor in beide oren. Ze kan slechts nog voor 60% horen. Of dit geen beletsel is om op te treden in de muziek sector? Allerminst vindt Pierre-Yves: "Aurore is bij 4DaMoney één van de twee MC's die het publiek moeten opzwepen. Als zij roept 'I can't hear youuuuuuuu!', is dat tenminste geloofwaardig. We willen op deze manier ook slechthorendheid en doofheid meer onder de aandacht brengen. We zijn heus niet met ons project begonnen enkel en alleen voor het gemakkelijke geld, maar ook... euh... uit liefde voor de muziek. Allez ja, ... muziek... de beats bedoel ik... euh... afstompende EDM misschien eerder..."

Céline Vandenbussche, één van de twee DJ's van dienst, heeft voor de uitbouw van haar DJ carrière haar studies eventjes on hold gezet: "Ik was mijn eerste jaar Rechten aan het trissen, maar wou deze trein niet missen. Misschien krijg je zo'n opportuniteit nooit meer. En als ik iets doe, wil ik het goed doen. Allez, behalve mijn studies dan misschien." Ook haar zus Sabine wil er volledig voor gaan. Ik heb al enkele USB sticks gekocht en ga ook eens een kijkje nemen backstage op Tomorrowland dit jaar." 4DaMoney laat duidelijk niks aan het toeval over. Party people, hou de motherfucking handjes klaar!

Jazz saxofonist bekent niets van muziek te kennen

De bekende jazz saxofonist Tom 'Hurricane' Gumley heeft in een interview met Cadence Magazine toegegeven dat hij eigenlijk niets van muziek kent. Hij beweert geen noten te kunnen lezen, en de helft van de tijd geen flauw idee te hebben waar hij mee bezig is. 'Ik blaas maar wat', aldus de jazz muzikant. Het eerste feit is op zich niet onoverkomelijk: er zijn heel wat bekende muzikanten die geen partituren kunnen lezen. Maar dat hij zelf toegeeft geen idee te hebben wat hij soms op het podium uitvoert, is wel een grote schok. En is deze bekentenis oprecht, of zet hij zijn fans opnieuw op het verkeerde been?

Het rags to riches verhaal van Tom Gumley is algemeen bekend in de jazz scene. Hij leefde jarenlang als dakloze in Queens, tot een bekende jazz producer hem 'ontdekte'. Zijn stijl werd in jazz kringen omschreven als avant garde, grensverleggend, non-conformistisch, dissonant en luid. Vaak trad hij op zonder versterker. Hij heeft met de besten op aarde samen gespeeld en zou dus al die jaren hebben gedaan alsof. Tom Gumley vond het tijd om de waarheid te vertellen, nu zijn manager en producer, Nick Duysenburg, vorig jaar overleden is. Hij zegt dat hij niet langer met deze leugen kon leven. Een vreemde wending in wat al een bijzondere carrière was.

In het interview geeft Tom een andere versie van zijn 'ontdekking', en zijn beginjaren: "Eind jaren '90 zat ik in een diepe put. Ik had geen geld, was ziek, en leefde op straat. Om rond te komen ging ik soms werken in de pawn shop als klusjeswerker. Daar kwam op een dag een saxofoon binnen, en mijn baas vroeg mij die op te blinken om door te verkopen. Bij het poetsen ontdekte ik een smak geld die verborgen zat in de buis. Ik voelde dat er nog meer geld in zat, en begon op de saxofoon te blazen, zo hard ik kon, om al het geld eruit te krijgen. Nick (Duysenburg, nvdr) was net in de winkel op dat moment en hoorde mij blazen. Hij vond het fantastisch, en zei dat ik talent had. Ik was bang dat ze zouden ontdekken dat ik geld gestolen had, en speelde het spel mee. Nick nodigde mij uit in zijn studio, en daar herhaalde ik mijn nummertje. Gewoon hard blazen, en wat op de kleppen duwen. Iedereen was lyrisch. Nick wilde direct een plaat opnemen. Hij nodigde enkele studiomuzikanten uit en de rest is geschiedenis."

"Al die jaren heb ik gedaan alsof, hoewel ik moet toegeven dat ik er beter in geworden ben. Ik maakte mezelf wijs dat ik er talent voor had. Maar eerlijk gezegd, ik heb gewoon een straffe adem, en blaas maar raak. Het probleem is dat de kenners als één blok voor mijn stijl gevallen zijn. Er werden mij eigenschappen toegedicht die ik niet had. Ik werd als vernieuwer aanzien, en zelfs als redder van de moderne jazz. Er was geen weg meer terug."

"Vanaf het begin van mijn carrière mocht ik soleren bij de topgezelschappen. Dit was mijn geluk: zij trokken al mijn schijnbare fouten recht. Ik was de nieuwe jazz sensatie en wie het niet hoorde, was simpelweg niet mee. Vaak heb ik me daar schuldig over gevoeld, over hoe criticasters met de grond gelijk gemaakt werden, terwijl ze gewoon de waarheid vertelden..."

"En nu is dus de tijd gekomen om vergeving te vragen. Om de maskerade op te heffen. Om met mezelf in het reine te komen. Ik wil dat de waarheid gekend wordt. Ik ben dankbaar voor wat de jazz mij gegeven heeft: een inkomen, en een weg uit de armoede. Maar nu wordt het tijd om iets anders te doen. Ik wil jazz terug geven aan de mensen die ervoor gestudeerd hebben, en die wel weten waar ze mee bezig zijn."

DJ uit DJ Top 100 klapt uit de biecht: "Ja, wij zijn zwaar overbetaald"

Een DJ uit de DJ Top 100 die anoniem wenst te blijven, heeft aan De Facebode bekend dat hij een probleem heeft met de sterrenstatus die wereldbekende DJ's momenteel genieten. D.V., die recent nog headliner was op Tomorrowland, vertelt: "Mijn broer en ik draaien al een tijdje mee in het circuit, en hebben nu een soort heldenstatus bereikt waar ik zelf ongemakkelijk bij word. Want eerlijk gezegd, wat doen wij meer dan andermans muziek aan elkaar draaien? Akkoord, daar komt wel enig vakmanschap bij kijken, maar eender wie die zich er een beetje op toe legt, kan mijn taak overnemen. Soms gebeurt het zelfs dat we op voorhand onze set mixen in de studio, en dan moeten we enkel nog op 'play' drukken. A trained monkey can do our job. En zo voel ik mij soms ook: als een fooraap die daar aan die knoppen staat te draaien. Het ergste dan nog is dat wij met twee zijn. Als mijn broer aan het draaien is, dan sta ik daar naast, en moet ik mezelf zien bezig te houden. Niet gemakkelijk: Wat moet je verdomme heel de tijd tijdens zo'n set staan doen?? Soms ben ik dan in de platenbak aan het kijken welke plaat we zouden kunnen opleggen, maar dat is volledig fake, want onze setlist ligt al lang vast, en bovendien: we draaien niet met platen. Maar dan hoef ik het publiek tenminste niet recht in de ogen te kijken. Een andere keer sta ik dan gelijk een kleuter aan de knoppen te draaien, dat vindt het publiek de max, maar eerlijk gezegd, dat is toch ook maar onnozel, niet? Als alles goed afgesteld staat, heeft het niet veel zin om daar voortdurend alles staan bij te regelen. De bassen komen ook wel aan zonder dat we ze 'een zetje geven'. Recent hebben wij nu ook elk een micro, en dan roep ik van die clichés als 'Show me your motherfucking hands!',  'Where's the motherfucking partyyyy!', en meer van die shit. Ja, we moeten wij show verkopen hé. De mensen willen vuurwerk en lasers. Brood en spelen, zeg ik u."

Zijn broer, L.M., treedt hem bij: "De mensen willen zich amuseren, en of dat nu live is, of niet, dat maakt voor hen geen dikke reet uit. Zo simpel is het. Het echte probleem is dat wij daar zo veel voor betaald worden. Tot soms 70.000 dollar voor een uur. Man, als je daar te lang over na denkt, dan ga je je inderdaad schuldig beginnen voelen. Dat is het stadium waarin mijn broer en ik ons nu bevinden. Ik voel mij als een kok die TV-maaltijden opwarmt in de microgolf en daar nog royaal voor betaald wordt ook. Bovendien draaien wij altijd dezelfde platen. We hebben geen keuze. Mensen verlangen dat van top DJ's. Ze willen hits horen. Ik word gek elke keer ik Animals van Martin Garrix op leg, maar ik sta met mijn rug tegen de muur. Hoeveel keer dat ik dat nummer deze zomer al niet gehoord heb! Als ik na onze set een toerke ga wandelen op Tomorrowland, en de collega's ga bekijken, dan hoor ik dat nummer bijna in elke tent. Bloedarmoede. Maar ja, dat is wat de mensen willen hé. U vraagt, wij draaien."

D.V.: "Ergens maakt het geld veel goed, en ergens geeft het geld ons een schuldgevoel. Heel ambigu allemaal. Nu, we gaan er zeker mee door, we willen onze fans niet ontgoochelen. Nog zoiets: wij blijken dus massa's fans te hebben. Onze manager heeft een Facebook pagina aangemaakt en die is al bijna 3 miljoen keer geliked! Kun je dat geloven? En we hebben niet eens zelf echt goeie hits! We hebben altijd het meeste succes met andermans hits. Raar... Heel raar allemaal."

L.M. besluit: "We hebben onszelf in nesten gewerkt: we zitten vast in dit circus en we kunnen er niet uit. Hadden we maar naar ons moeder geluisterd! Nu, de situatie is wat ze is, en dus moeten we er maar het beste van maken. Uiteindelijk komen wij op de zotste plaatsen op aarde, worden aanbeden als goden, en we worden er belachelijk veel voor betaald. Dit willen we niet zomaar opgeven. Maar dat schuldgevoel als je achter de mengtafel staat, daar willen we vanaf. Dat is echt de hel: het gevoel dat er een plaat aan het spelen is die de crowd uit z'n dak doet gaan, maar waar je zelf geen enkele verdienste aan hebt, behalve dat je op 'play' geduwd hebt... Dat is... verschrikkelijk... Gelukkig hebben we er iets op gevonden, met dank aan Steve Aoki. We vroegen hem laatst: 'Steve, hoe houd jij het vol achter de decks?' Hij vertelde dat hij recent een act heeft bedacht waarbij hij in een rubberbootje over het publiek crowdsurft. En dan roeit hij zo ver mogelijk van de mengtafel weg, terwijl de muziek gewoon verder speelt, en de ene plaat in de andere overgaat. 'Dat zijn de momenten waarop ik mij het gelukkigst voel', zegt hij. 'Ik, alleen in mijn bootje, aan het roeien over de mensenzee, weg van de knoppen, weg van de druk, weg van de leugen.'

D.V.: "Zo ver willen wij het niet drijven. De mensen willen ons bezig zien achter de mengtafel. We moesten gewoon iets vinden om de tijd te doden. Dus nu heb ik een soort mengpaneel laten ontwerpen waar mijn iPad perfect in past. Via een kabeltje is mijn iPad verbonden met alle knoppen van het mengpaneel - de touchscreen is uitgeschakeld. Met die knoppen kan ik mijn iPad bedienen: klikken, scrollen, swipen, inzoomen, enz,... Alles doe ik via de knoppen. Zo lijkt het alsof ik aan het draaien ben, terwijl ik gewoon op Facebook zit te surfen, of de gazet zit te lezen. Ik voer beursorders uit, lees mijn mails, ja, ik vul zelfs mijn muzieklijstjes aan op iTunes, tijdens onze set! Zo gaat de tijd sneller voorbij, en heb ik minder last van dat schuldgevoel. Een oplossing die ons in staat stelt nog een paar jaar door te gaan. Er blijkt ook interesse te zijn van collega's, dus misschien gaan we het commercialiseren. Zo kan ik iets terugdoen voor de DJ gemeenschap die mij zoveel gegeven heeft."