Jazz saxofonist bekent niets van muziek te kennen

De bekende jazz saxofonist Tom 'Hurricane' Gumley heeft in een interview met Cadence Magazine toegegeven dat hij eigenlijk niets van muziek kent. Hij beweert geen noten te kunnen lezen, en de helft van de tijd geen flauw idee te hebben waar hij mee bezig is. 'Ik blaas maar wat', aldus de jazz muzikant. Het eerste feit is op zich niet onoverkomelijk: er zijn heel wat bekende muzikanten die geen partituren kunnen lezen. Maar dat hij zelf toegeeft geen idee te hebben wat hij soms op het podium uitvoert, is wel een grote schok. En is deze bekentenis oprecht, of zet hij zijn fans opnieuw op het verkeerde been?

Het rags to riches verhaal van Tom Gumley is algemeen bekend in de jazz scene. Hij leefde jarenlang als dakloze in Queens, tot een bekende jazz producer hem 'ontdekte'. Zijn stijl werd in jazz kringen omschreven als avant garde, grensverleggend, non-conformistisch, dissonant en luid. Vaak trad hij op zonder versterker. Hij heeft met de besten op aarde samen gespeeld en zou dus al die jaren hebben gedaan alsof. Tom Gumley vond het tijd om de waarheid te vertellen, nu zijn manager en producer, Nick Duysenburg, vorig jaar overleden is. Hij zegt dat hij niet langer met deze leugen kon leven. Een vreemde wending in wat al een bijzondere carrière was.

In het interview geeft Tom een andere versie van zijn 'ontdekking', en zijn beginjaren: "Eind jaren '90 zat ik in een diepe put. Ik had geen geld, was ziek, en leefde op straat. Om rond te komen ging ik soms werken in de pawn shop als klusjeswerker. Daar kwam op een dag een saxofoon binnen, en mijn baas vroeg mij die op te blinken om door te verkopen. Bij het poetsen ontdekte ik een smak geld die verborgen zat in de buis. Ik voelde dat er nog meer geld in zat, en begon op de saxofoon te blazen, zo hard ik kon, om al het geld eruit te krijgen. Nick (Duysenburg, nvdr) was net in de winkel op dat moment en hoorde mij blazen. Hij vond het fantastisch, en zei dat ik talent had. Ik was bang dat ze zouden ontdekken dat ik geld gestolen had, en speelde het spel mee. Nick nodigde mij uit in zijn studio, en daar herhaalde ik mijn nummertje. Gewoon hard blazen, en wat op de kleppen duwen. Iedereen was lyrisch. Nick wilde direct een plaat opnemen. Hij nodigde enkele studiomuzikanten uit en de rest is geschiedenis."

"Al die jaren heb ik gedaan alsof, hoewel ik moet toegeven dat ik er beter in geworden ben. Ik maakte mezelf wijs dat ik er talent voor had. Maar eerlijk gezegd, ik heb gewoon een straffe adem, en blaas maar raak. Het probleem is dat de kenners als één blok voor mijn stijl gevallen zijn. Er werden mij eigenschappen toegedicht die ik niet had. Ik werd als vernieuwer aanzien, en zelfs als redder van de moderne jazz. Er was geen weg meer terug."

"Vanaf het begin van mijn carrière mocht ik soleren bij de topgezelschappen. Dit was mijn geluk: zij trokken al mijn schijnbare fouten recht. Ik was de nieuwe jazz sensatie en wie het niet hoorde, was simpelweg niet mee. Vaak heb ik me daar schuldig over gevoeld, over hoe criticasters met de grond gelijk gemaakt werden, terwijl ze gewoon de waarheid vertelden..."

"En nu is dus de tijd gekomen om vergeving te vragen. Om de maskerade op te heffen. Om met mezelf in het reine te komen. Ik wil dat de waarheid gekend wordt. Ik ben dankbaar voor wat de jazz mij gegeven heeft: een inkomen, en een weg uit de armoede. Maar nu wordt het tijd om iets anders te doen. Ik wil jazz terug geven aan de mensen die ervoor gestudeerd hebben, en die wel weten waar ze mee bezig zijn."

De Tijdloze verandert naam in De Tandloze

Op Oudejaarsavond zendt Studio Brussel traditioneel de Tijdloze uit, de lijst met de 100 beste nummers. Was de uitkomst van de lijst tijdens de eerste editie, in 1987, nog spannend, dan is het anno 2014 verworden tot een heus snorefest. De top-10 is elk jaar nagenoeg ongewijzigd, en ook de rest van de lijst bevat enkel voorspelbare nummers. Vandaar het besluit van Studio Brussel om de naam van de lijst voortaan te veranderen in 'De Tandloze'.

Roos Van Acker, die de laatste edities aan elkaar gepraat heeft, kan zich vinden in de naamsverandering: "Elk jaar mogen de luisteraars van Studio Brussel stemmen op de 100 beste nummers. Ongeïnspireerd zoals ze zijn, en hersendood door steeds weer dezelfde nummers te horen op Studio Brussel, stemmen ze elk jaar voor dezelfde nummers. Dit maakt dat veranderingen in de lijst, nieuwkomers bijvoorbeeld, ver te zoeken zijn. Op die manier wordt het moeilijk voor mij om de lijst aan elkaar te praten, en om de spanning er in te houden. Er zit meer spanning in de tiet van m'n oma dan in de ganse lijst samen! Vandaar dus deze naamsverandering, die beter weer geeft wat je van de lijst kunt verwachten: oude nummers die de meeste mensen al heel lang geleden beu gehoord zijn."

Kunstverzamelaars storten zich op gin

Nu de prijzen op de internationale kunstmarkt opnieuw hoge toppen scheren, zijn kunstverzamelaars op zoek naar alternatieven. Naast oldtimers, design, wijnen en oude boeken, hebben collectionneurs nu hun oog laten vallen op exclusieve gins. De gin-hype is al een tijd bezig, maar met de komst van nieuwe exclusieve merken, is het hek helemaal van de dam. De originele fles en het opvallende etiket maken van sommige gins kleine kunstwerkjes en dus de moeite om te verzamelen. De prijzen die betaald worden voor sommige gins kunnen wedijveren met de duurste wijnen. Terwijl iedereen weet dat het gewoon gaat over gegiste jeneverbessen met wat kruiden.

Snobisme? Niet volgens gin-kenner en cocktailmaker Gert Lernout: "Gin is een complexe drank, met verschillende aroma's. De basis is de jeneverbes, en daaraan kunnen verschillende andere extracten toegevoegd worden. Wanneer je dus een gin-tonic maakt met een dergelijk product, krijg je een gans palet aan geuren en smaken in je neus en je mond voorgeschoteld. Iedereen ruikt wel iets anders, en dat is net het toffe: zolang je er maar genoeg blabla rond verkoopt, knikt iedereen instemmend mee. Het maakt niet uit of je het bij het rechte eind hebt of niet. Net zoals bij de dure wijnen. Daar weet niemand nog waarover hij bazelt, zolang er maar dure flessen op tafel staan. Het verschil tussen een fles wijn van 100 euro en één van 1000 euro, laat staan 10000 euro, is niet detecteerbaar. Zo ook dus met de gin. Na een paar glazen gin zijn de meeste cocktailliefhebbers al zodanig aangeschoten dat je hen evengoed vodka of tequila kunt voorschotelen. Geen kat die het merkt. 'Vanille', 'koriander', 'peper', 'bosbessen', 'paddestoelen', 'herfstbladeren', 'truffel', 'schors', 'salie', 'gember', 'bejaardenondergoed'... Ongelooflijk wat mensen beweren in de gin-tonic te ruiken en proeven! Terwijl je neus door de alcohol open gebrand wordt en je smaakpapillen verdoofd."

"Mocht ik er zo veel geld niet mee verdienen, ik was al gestopt met mijn cocktailbar. De zever dat ik al hebben moeten aanhoren! Man, man, man. Dan zit daar zo'n snob aan de bar, en bestelt een een gin-tonic voor hem en zijn trophy wife. Dat kan nog geen whiskey van een rum onderscheiden, maar gins? Hola! 'Mag ik de kaart met de gins eens zien?', vraagt hij dan. Negen kansen op tien dat hij er de duurste of op één na duurste uit kiest. Terwijl zelfs de kenners al die gins niet kunnen onderscheiden. En dan maar doorgaan over het smaakpalet, de bitterzoete ervaring, de kruiden, de bosgeuren, enz, enz... En ik maar knikken en bevestigen. Jongens, jongens, er loopt wat rond in de wereld. Want geef toe: gin-tonic is een schitterende cocktail, maar er wordt toch veel show rond verkocht, niet? Ik beken: in mijn cocktailbar maak ik mij daar ook schuldig aan: we serveren gin-tonic in een speciaal glas, op een servet, met een staafje, wat kruiden, komkommer, enz... Eigenlijk allemaal niet nodig. Geen wonder dat klanten zich verplicht voelen om grote woorden boven te halen."

Of hij blij is met de komst van professionele verzamelaars in de markt? Gert Lernout: "Dat ze maar doen. Ik heb mijn collectie opgebouwd, en als één of andere pipo teveel centen heeft, en mijn kelder wil opkopen, graag. Dan ga ik met mijn opbrengst een mooie oldtimer kopen!"

De Premiejagers verandert naam in Infantiele Puzzels

De Filistijnen, het productiehuis achter het TV-programma 'De Premiejagers' heeft in een persmededeling aangekondigd dat het programma voortaan 'Infantiele Puzzels' heet. Volgens presentator Bruno Wyndaele sluit deze nieuwe naam nauwer aan bij het concept van het spelprogramma. Op de persconferentie werd deze naamswijziging op een originele manier aangekondigd met een... puzzel waarbij het oude logo van 'De Premiejagers' en het nieuwe logo van 'Infantiele Puzzels' allebei als vlag in beeld komen, terwijl ze liggen te copuleren met een lading, en de vlag van 'Infantiele Puzzels' duidelijk actiever en beter ligt te vossen (nvdr: de vlag dekt de lading (waarbij de ene vlag de lading beter dekt dan de andere)).

Gent schrapt het woord 'criminaliteit'

Nadat de Stad Gent begin 2013 succesvol het woord 'allochtoon' geschrapt heeft, wil het nu ook het woord 'criminaliteit' schrappen. Het Stadsbestuur hoopt hiermee het sluimerende misdaadprobleem in de Arteveldestad in te dijken.

In februari 2013 schrapte de Stad Gent het woord 'allochtoon', en in september 2013 het woord 'gehandicaptenkaart'. Met deze acties wilde men bewustzijn creëren en de problematiek rond deze thema's mee helpen oplossen. Nu deze aanpak succesvol blijkt te zijn, wil de Stad Gent nu ook het woord 'criminaliteit' uit het Gentse Bestuursakkoord weren. Andere woorden die op termijn een kans maken om geschrapt te worden zijn 'begrotingstekort' en 'klimaatopwarming'. Zo behoeven deze problemen ook geen verdere aandacht meer.

Burgemeester Daniël Termont verduidelijkt: "Het schrappen van het woord 'allochtoon' was een groot succes. Alle immigranten en vreemdelingen zijn op slag ingeburgerd en voelen zich gewaardeerd in onze stad. Wij hopen nu ook met het schrappen van het woord 'criminaliteit' een gelijkaardige ommekeer te realiseren. Aan criminaliteit kleeft een negatief imago. Het wordt altijd in de pejoratieve zin gebruikt, alsof alle criminelen op één hoopje te vegen zijn. Er zijn ook criminelen die stelen om hun gezin eten te kunnen geven, of om wat roesverwekkende middelen te kopen om even weg van hun aardse problemen te zijn, ocharme. De visie op deze problematiek moet veranderen. Sommige tegenstanders verwijten ons als zouden wij hiermee het probleem onder de mat vegen. Maar zij hebben het mis: wij vegen niets onder de mat. Wij doen gewoon de mat in zijn geheel verdwijnen. Hocus pocus pats! Een revolutionaire aanpak!"

Limburgse ondernemer investeert in vestiaires

Een zakenman uit Maaseik heeft de voorbije maanden voor 32000 euro geïnvesteerd in vestiaires her en der verspreid in Limburg. Hij deed dit omdat hij dacht hiermee de Vlaamse Mantelzorgpremie te kunnen opstrijken. Ronny Kerhofs: "In 2013 werd in verschillende Limburgse gemeenten beslist om een mantelzorgpremie uit te betalen. Ik dacht dat het ging om een premie om voor andermans mantel te zorgen. Daar ik in het weekend reeds bijkluste in de vestiaire van een grote feestzaal in Maasmechelen, ben ik direct in actie geschoten. Ik dacht dat de vestiaire sector eindelijk geprofessionaliseerd ging worden. Groot was mijn ontgoocheling toen ik mijn subsidiedossier indiende voor mijn vestiairebedrijf en te horen kreeg dat de mantelzorgpremies sloegen op het thuis verzorgen van hulpbehoevende bejaarden. Pfff... Van een misleidende benaming gesproken! Ik maak deze zaak aanhangig bij de Rechtbank van Koophandel en hoop een deel van mijn investeringen te recupereren. We zullen wel eens zien we er de dommerik is!"

Allereerste 'Sports Acting Award' uitgereikt aan Björn Engels

Het Vlaams Audiovisueel Fonds heeft een nieuwe acteerprijs in het leven geroepen: de 'Sports Acting Award'. Deze prijs bekroont een uitzonderlijke acteerprestatie tijdens een sportief gebeuren. De allereerste trofee werd vandaag uitgereikt aan Björn Engels, speler van Club Brugge, voor zijn val tijdens de match Club Brugge - Anderlecht van zondag 4 mei

De jury koos unaniem voor Björn Engels omdat hij erin slaagde zijn provocatie om te zetten in een rode kaart voor de tegenstander. Hij deed dit door theatraal neer te gaan zonder echt geraakt te worden, na eerst zelf geduwd te hebben. Vooral de meisjesachtige manier waarop Engels neerzeeg, charmeerde de jury. Voorzitter van de jury Matthias Schoenaerts: "De val van Björn Engels is een unieke prestatie in de geschiedenis van sports acting. Tijdens het moment waarop Björn zweefde tussen hemel en aarde werd het Jan Breydel stadion voor enkele luttele ogenblikken omgevormd wordt tot een soort Shakesperiaans Globe Theatre. Terwijl alle ogen van het stadion op hem gericht waren, bleef hij op de grond liggen en greep met een pijnlijke grimas naar zijn hoofd. Hoewel hij niet aan het hoofd geraakt was. Ook toen de verzorging op het veld kwam viel hij niet uit zijn rol. Tijdens dergelijke geveinsde incidenten wordt vaak geflirt met de grens van overacting, maar Björn Engels acteerde gedoseerd, met perfect gevoel voor timing en dramatiek. Een topprestatie die ik zelf niet zou kunnen verbeteren."

Björn Engels zelf reageert verheugd op zijn prijs: "Ik heb altijd een passie voor toneel gehad, van toen ik nog dictie en voordracht volgde in mijn geboortedorp Kaprijke. Ik ben blij dat ik mijn hobby af en toe mag uitoefenen tijdens mijn job. Ploegmaten op training weten dat ik op tijd en stond al eens neer ga, maar kunnen tot op de dag van vandaag nooit inschatten of het echt of gespeeld is (grinnikt). Deze trofee krijgt zeker een mooie plaats in mijn huis. Ergens werd ik al beloond voor mijn acteerprestatie door de rode kaart voor Mitrovic, maar deze erkenning van een professionele jury is een extra opsteker. Ik hoop het publiek nog meerdere malen te mogen verblijden met een schwalbe of een geveinsde blessure en wil in het bijzonder mijn voordrachtlerares bedanken voor de aangeleerde technieken. Jammer dat we die match nog verloren hebben, maar deze prijs maakt veel goed."